Veel breiende en andere handwerkende mensen kennen het second (vul maar in) syndroom, het fenomeen dat wanneer je twee van iets moet maken, alle zin totaal verdwijnt op het moment dat de eerste af is. Sokken, mouwen, handschoenen, broekspijpen, de lijst gaat door. Tot mijn schaamte loopt het hier behoorlijk op met de mouw van een kindertrui (als ik niet oppas is ze eruit gegroeid voordat ie af is), een fair isle want, en twee losse paren sokken.

Nu heb ik dus maar besloten om als een malle sokken te gaan breien. Ik heb voor allebei de steken al opgezet zodat ik geen excuus heb om niet verder te gaan. Wat maakt nou dat ik opeens zo gemotiveerd ben? De ironie ontgaat me niet…

Het is omdat de eerste klos Texeler wol klaar is en ik nu zou moeten beginnen met klos nummer twee 🫣